Proud to be Iranian?

I know Iran has "western media" for crust's sake. I know that it doesn't make a good impression on people (no matter how much they are politically correct) to say that you are Iranian. But I say it. And I still feel proud when I say it. I hope I can continue to be proud. Every thing seems to change so drastically regarding Iran's situation in the world. I can't believe that this unfavorable change is happening right in front of my eyes and I can't do anything about it. It's like going bankrupted or falling into a serious illness. It happens all at once and you can't do anything about it.

Hidden woman

In the old apartment of my parents, I had a room and a computer with a Microsoft Word Farsi on it and the most pleasant treat for me was to sit on that comfortable brown chair in front of my computer and write. I was writing in different genres. From short stories, to emotional diaries and long format screenplays. Nobody ever read what I was writing at that time. Occasionally I was using parts of my writings in my articles or customizing my screenplays to some proposals for TV series, all of which were written based on "request" and therefore I didn't care much about them. I never finished a personal piece of writing which I could show to other people. I needed more "life experience" to be able to write a real script. That's how I thought of imigration. I wanted to experience the freedom of being on my own. The freedom of having no censorship. The freedom of growing myself in all aspects.
As an immigrant, I don't have much outlet the same as I had in Iran. Would I use this blog for that purpose? Maybe, but it deprives me from the idea of being "hidden" which has been essential for my personal writings. In my hidden way of writing, I guess I was carrying the inheritance of being an eastern woman with mysteries. It is contradictory for this woman when she lives in a society in which she doesn't get any credit for being "hidden". Maybe it is time for her to change...

My first thoughts...

In Iran it was so easy to talk..
It was so easy to make friends...
It was so easy to get noticed...
It was so easy to get recognized...
It is such a refreshment to meet the motherland after a while, when you have been challanged in a new country.

شاملو و مولوی

نیمه شب در تقاطع اسپاداینا و کوئین منتظر استریت کار بودم و شعرهای مولوی با صدای شاملو توی گوشم بود. در حال خستگی و خواب آلودگی توان تمرکز نداشتم. شعرها می آمدند و می رفتند و صدای بم، محکم و کمی شیون گونه شاملو توی گوشم می پیچید. نوای سنتورکه به طرز ناشیانه ای در فاصله شعرها فطع و وصل می شد تضاد زیادی با آرامش شبانه تورنتو نداشت، اما کمی غریب می نمود. کم کم در دنیای دیگری فرو رفتم. به مولوی اندیشیدم و گستردگی کلامش و نگاه عاشقش به این دنیا. وقتی از مردم شاکی می نالید فکر کردم که مردم چقدر همیشه شبیه هم بوده اند. چه در قونیه قرن چهارم هجری زندگی کنند، چه در تهران یا تورنتوی قرن بیستم و یکم میلادی. شاید هم این جهان شمولی مولوی است که با چند ترکیب ساده ناگهان تمام دنیا و آدم هایش را در یک جمله توضیح می دهد. و بعد صدای شاملو و طرز ادای کلمات، شعر را به کل معنای تازه ای می داد. فکر کردم که اگر کسی بخواهد روی مولوی توضیح و تفسیری بنویسد حتما باید اشاره کند که شاملو این کلمه را با این لحن ادا کرده به عنوان یک مرجع. به هرحال این هم مراسم بزرگداشت شاملو... و برای یک ماه، خداحافظ تورنتو...

new job

I am leaving SunTV for a new job at CTV. Well, it is more of what I like and it is very close to where I live and it is a better opportunity in general. But I miss the nice friends and colleagues that I have here at SunTV. I have worked here for two and a half years (my mom won't believe that. I use to be too fanciful to work for one place for more than 6 to 9 months). But I guess this is the reality of life in North America and I have to get use to it. Oh... I am excited for the new job... Some change finally!

Syrianna

I certainly suck in writing weblog because I can not keep it consistant. Thanks to all of you nice readers who ask me why I am not writing that often. Ok, yesterday I saw Syrianna. A fabulous movie. It represents a very insightful point of view on the Middle East crisis and oil. It follows four characters and four stories at the same time which makes it a little hard to pursue. However, if you be patient enough, by the time you get into the middle of the story, you will be totally into it.
Honestly, this is the first time that I felt some respect for George Clooney. I wonder if he has any Arabian roots because he speaks Arabic so well. In an interview he said that he acts in some movies to buy a house and in some movies to fulfill himself. I didn't know that he was so progressive. Matt Damon is good as usual and others... oh I should read more on this director Stephen Gaghan.
Anyway, please don't miss it. It is one of the best political movies that is made about the Middle East and oil and Americans. And yes, there IS some Tehran scenes. Althoug it is a faked Tehran and it looks more like Damascus or an American Latin city, but close enough, no complain. And Iranians are quite a character in the movie although we don't see much of them. Go see it. I highly recommand.

A Midfall's Night Dream

Oh, I have so much to say and yet it is hard to write...

Maybe, writing about the stories of three women, coming from the same highschool; close friends who have lost each other for years. Now, they come to see each other again. All have different stories, different lives, different journies. Yet they have amazing similarities. They all have gone through ups and downs, good days and bad days... and they all have come to the final stage... far from the carefree days of highschool, they now have to face with their destiny. The whole truth. And the responsibility of being full mature women.

Oh, by the way, I am a Canadian citizen now. And I have my driver's licence, too. Big victories! I feel like I am more mobile. I can go and drive around this big planet. But it is maybe a dream. Because I am in fact got stuck in a job living in the cold fall of Toronto. This might be my destiny, eh?

time and happiness

- Why didn't I update my blog?
- Because I didn't have time.
- Why didn't I have time?
- Because I had too much to do.
- Why did I have too much to do?
- Because I thought I had to keep myself busy. Because I felt I had a mission to do some projects, call here and there, do this and that.

But, is it really necessary? Today, I got this message from my father in Iran: "The only thing I want from you is to be happy. I know you are a hard worker. I hope you can make some time for yourself to see the results and be happy."

Tongiht I promissed to myself that whenever I get those special free moments, instead of rushing to this and that, wait a little, take some time, think of what I would really enjoy to do at that moment, and do it. No matter what my plans are and what I had decided to perform for that day.

Fall

The cold weather is coming. It is a beautiful fall, the trees shine with yellow and red leaves. But you can't stay out without a coat. A snapshot of a long and cold winter. Another six months of freezing in the snow, looking at the gray sky and hibernate in a room with a hot cup of tea may be?

Filmmaking

It's been a long time since I have not made a new film. I have done some small things here and there but not a real film. Mostly because I was so busy moving to Canada and making my living in here. I was also not quite sure if I really wanted to accept all the hassels and joys of filmmaking or I wanted to be a good girl and have a normal life like everyone else.

Today I finally came to the conclusion that filmmaking is my way of life. I really love doing it no matter how hard it is. Even if I don't get to actually make them, just being in the process of picking an idea, developing it, and trying to make it interesting for potential funders/audience is an amazing process that I really enjoy doing it. So, why not?

This is a moment of getting focused on what I really want. From now on, it doesn't matter if I actually get to make any movie (documentary in the case of Canada). The significant thing is that I will be trying to do it.

آن بالا در آسمان
و از میان پنجره کوچک
زمین را می دیدم
که زیر پایم سر می خورد
و خاطرات تلخ و خوش مرا با خود می برد
آن لحظه دانستم
که تنها شدم

دیگر خانه نیست
دیگر بوی خوش آشپزخانه
و آغوش مهربان مادر
و طنین صدای پدر نیست
و دوست رفته است

باید خودم باشم
تنهای تنها
در خلوتی که در آن
هیچ صدایی به گوش نمی رسد

و "دیگران"
در روز "حادثه"
صدای تنهایی های قلب مرا نخواهند شنید.

***

یک روز
در سکوت خود
و در تلاطم صداها و رنگ ها
چشمان آشنایی را دیدم
که به من نگاه می کردند
و فکر کردم
که این لحظه زیبا
فردا به خاطره ای بدل خواهد شد

چشمان مشتاق
میهمان عزیز
- و همیشگی -
قلب من شدند

دل من بی امان تنهایی
و او در شوق کشف آن
- زمین بکر،
ناشناخته -

من را از او گریز
و او را از من رهایی نیست

قلمرو تنهایی
به پیوندی نویافته
تسلیم شد

heroin addicts

These days I am hearing a lot of horrible news regarding abusing drugs among Iranian youth. I know that some young people tend to abuse drugs everywhere in the world including West... marijuana, grass, weed is kind of common here... ok...but what about heroin?... it is a true danger for life. It is not something that people can get involved so easily in here. And yes, many Iranians, rich and poor, girls and boys are addicted to heroin...

So, where this sense of self-destruction is coming from? Why Iranian youth is so submissive and passive? Why instead of dealing with their problems, they are taking drugs? Why are they so willing to lose their lives? Why life is so cheap over there? Every one blames the system. ok... but system is made of all of us, isn't it? And moreover, taking drugs is a personal choice.

busy busy busy

I have got a new project which is not owned by "capitalists" but it is even against them! It is a documentary that happens in Chilie. A war between an aboriginal tribe and the land owners. Sounds that I have to get up early to edit that and then go to work to edit the rest of the stuff! No more time for myself, no more time for updating my blog!

بحث شیرین غلات

عرض کنم که امروز با خواهرزاده محترم وارد بحث شیرین غلات شدیم و چون به هیچ روی توافق حاصل نیامد تصمیم گرفتیم به فرهنگ فارسی-انگلیسی و انگلیسی-فارسی مراجعه کنیم تا موارد اختلاف برطرف شود. اول این که رای برد(1) یعنی نان چاودار. حالا این که چاودار یعنی چه بنده هیچ اطلاعی ندارم و مسئولیتش هم با من نیست.
جو می شود بارلی(2). در ایران نان جو یافت می شود اما اینها که هزار جور نان یک دانه و صد دانه(3) و کامل دانه(4) دارند، تا حالا به عقلشان نرسیده بارلی برد(5) درست کنند.
از طرفی اوت(6) می شود جو دوسر یا یولاف. من تا حالا از وجود جو دو سر در میان غلات بی اطلاع بودم اما خب اوت میل(7) زیاد خورده ام و مزه اش هم بدک نیست. از قرار معلوم مواد غذایی بالایی دارد و به همین دلیل هم دانشجویان فقیر از آن زیاد مصرف می کنند. خواهشمندم که اوت را با اوک(8) اشتباه نکنید چون اوک همان بلوط خودمان است که رشتی های عزیز حتما بوداده آن را در زمستان های رشت خورده اند. بلوط هم به صورت دانه ای و هم مغزشده در سوپرمارکت ها پیدا می شود.
و اما جالب ترین خبر این که جوانه آلفالفا(9) که خیلی شیک و تر و تمیز بسته بندی می شود و دوستان شیک در سالاد می ریزند، همان بونجه خودمان است! اگر سالاد یونجه میل داشتید تشریف بیارید، هست

1- Rye Bread
2- Barley
3- Multi Grain
4- Whole Grain
5- Barley Bread
6- Oat
7- Oat Meal
8- Oak
9- Alfalfa

سحرخیز باش تا کامروا شوی

امروز بعد از عمری بالاخره مجبور شدم که صبح زود از خواب بیدار شوم و سر کار بروم. این تابستان ساعت کار من از سه به از ظهر تا نیمه شب بود. راستش روزی که این شیفت را به من دادند، (علیرغم غرغرهای ظاهری) ته دلم داشتم غنج می زدم که مجبور نیستم صبح زود از خواب بیدار شوم و می توانم هرقدر که دل تنگم بخواهد در رختخواب بمانم و تا لنگ ظهر بخوابم. همچنین خوشحال بودم که صبح به اندازه کافی وقت دارم که به کارهای شخصی ام برسم و مفیدترین ساعات روزم را "به این پدرسوخته های سرمایه دار" نمی فروشم.
امروز ساعت کار من از 10 صبح شروع می شود اما به اشتباه ساعت 8 از خواب بیدار شدم. اولش کمی سخت بود اما بعد به فکر صبحانه پنیر فتا و نان رای (بالاخره نفهمیدم این "رای برد" یعنی نان جو یا نه؟) و چای ارل گری افتادم و غم و اندوه جای خود را به خوشی بی سابقه ای داد. آخر خوردن نان و پنیر فقط صبح می چسبد نه نزدیکی های ظهر. تا لحظه بیرون رفتن از خانه حواسم نبود که دارم 1 ساعت زود می روم. اما خوشبختانه یادم افتاد و نرفتم. بعد من ماندم و یک ساعت وقت اضافه. طبیعتا سراغ کامپیوتر عزیز رفتم و ایمیل هایی که یک عمر بود باید می زدم و از تنبلی پشت گوش می انداختم را فرستادم. بعد به فکر آپدیت کردن ویلاگ افتادم و تازه بعد از این وقت دارم که تا قبل از رفتن حداقل یک کار دیگر هم بکنم.
حالا اگر می خواستم ساعت 3 بعدازظهر سر کار بروم ساعت 11 از خواب بیدار می شدم و در رویای کارهایی که باید آن روز انجام دهم فرو می رفتم. بعد به فکر انتخاب بین صبحانه و نهار می افتادم. بعد ایمیل هایم را چک می کردم و هر مقاله یا مطلب بیمزه ای که دیگران جالب یافته بودند را با علاقه دنبال می کردم. بعد نیم ساعتی را پای تلفن می گذراندم. بعد ناگهان می فهمیدم که یک ساعت وقت بیشتر نمانده و دیگر برای انجام دادن هر کاری دیر است. مثل فرفره نهاری دست و پا می کردم و تا به خودم می جنبیدم ساعت 2:40 دقیقه می شد و با دوچرخه از خانه بیرون می زدم و جانم را کف دستم می گذاشتم تا به موقع به محل کار برسم! حالا شما قضاوت کنید. آیا واقعا قدیمی ها حرف حساب نزده اند که سحرخیز باش تا کامروا شوی؟

The One

When he is always there and never goes away
When he says he loves you and doesn’t change his way
When he knows you beyond what you portray
When he loves you more than what he would convey
And…
If he admires you when you are not aware
If he is the one to think of at times of despair
If he gives you more than what you prepare

Then he must be the one… here, there and ever after

در باب وبلاگ ننوشتن

شده که بخواهید حرف بزنید و حرفتان نیاید؟ راستش برای من اغلب اینطوری می شود. من همیشه کمتر از آن که از من انتظار دارند حرف برای گفتن دارم. برعکس آدم های زیادی را می شناسم که همیشه برای حرف زدن وقت کم می آورند. حتی اگر کار به توهین و توبیخ شنوندگان بکشد. بارها در جلسه هایی بوده ام که افرادی در آن با اعتماد به نفس و علاقه میکروفن را ول نکرده اند. اغلب حرف مهمی از آنها نشنیده ام اما در ته دل به انگیزه و شور آنها احترام گذاشته ام. آخر برای من حرف زدن کار خیلی مشکلی است و در اغلب موارد بیهوده، زیرا کمکی به ایجاد ارتباط نمی کند.برای من حرف زدن با دوست نزدیک و صمیمی بزرگترین لذت دنیاست اما مگر آدم چند تا از این دوست ها دارد؟
اگر صمیمیت کافی نباشد، نوشتن را به حرف زدن ترجیح می دهم چون این امکان را به مخاطب می دهد که اگر نخواست از خواندن صرفنظر کند. اما حتی موقع نوشتن هم گاهی وسواس یقه ام را می گیرد: آیا واقعا لازم است که چنین چیزی را بنویسم؟ چرا این موضوع؟ چرا من؟ مگر کسی که از من بهتر بداند و بهتر بنویسد نیست؟ از کجا که این موضوع برای کسی جالب باشد؟ و از این قبیل...نتیجه این که مدت زیادی وبلاگم را نو نویسی نکرده ام. این هم که آوردم از سر عذر آوردن بود و امیدوارم وسط کار پشیمان نشوم و چاپش کنم.... اما راستش از اینطور نوشتن خوشم می آید. یک جور ارتباط صمیمانه و واقعی با خواننده است. به نوعی فاصله گرفتن از حرف های "مهم" و "دهان پرکن" و وارد شدن به حیطه های معمولی و عادی زندگی. چیزهایی که هر روز با آنها روبرو هستیم و به آنها فکر می کنیم اما کمتر آنها را با کسی در میان می گذاریم. از این به بعد سعی می کنم وبلاگم را به این سمت و سو ببرم، شاید مشکل کم حرفی را هم به نحوی جبران کنم.

قابل توجه سینما دوستان

فیلم ساراباند، آخرین فیلم اینگمار برگمن کبیر در کمرا بار تورنتو روی پرده است. این هفته می توانید فیلم را در سئانس های 7 و 9 شب ببینید. دیدن کمرا بار که متعلق به آتوم اگویان است و دیزاین خیلی جالبی دارد هم خالی از لطف نیست. اگر رفتید حتما به دستشویی آن هم سری بزنید چون زیبا ترین و خلاقانه ترین و هنری ترین دستشویی است که من به عمرم رفته ام!
امشب فیلم ساتیریکون فلینی را در سینماتک دیدم. فیلم جالبی بود اما خیلی طولانی به نظرم رسید. من کلا از زمان های کهن خوشم می آید و دیدن آثار باستانی حس باشکوهی بهم می دهد. مخصوصا شهر رم که واقعا بی نظیر است. اما به نظرم فلینی در این فیلم می خواست بگوید که بیخود به زمان باستان دل نبندید و قدر همین دوره مدرن را بدانید چون حداقل در رم باستان میزان توحش و درندگی انسان ها صد پله بدتر از زمان حال بوده است. درست است که امروز بمب و موشک هزاران انسان را یکجا به کام مرگ می فرستد اما در رم باستان هم خوردن دیس مخصوص پر از قلوه چشم و انداختن آدم ها در تنور مرسوم بوده است! حالا قضاوت این که کدام یک قابل تحمل تراست.... خب توحش توحش است، دیگر درجه بندی ندارد که

<"imgsrc=http://i.imdb.com/Icons/poster_under_licence.gif">

بل ضد ایرانی

در تبلیغات کارت های تلفنی بل کلمه "سلام" به بسیاری از زبان های رایج تورنتو مثل انگلیسی، فرانسه، اسپانیایی، چینی، کره ای، روسی و حتی عبری نوشته شده اما از فارسی و عربی در آن خبری نیست. غلط نکنم دست یهودی های چپ چشم در کار است. هروقت این تبلیغ را می بینم حرصم درمی آید. بل یک شرکت بزرگ کانادایی است و خیلی عجیب است که حتی با ریسک از دست دادن تعداد زیادی مشتری، چنین تعصبی را در تبلیغ به خرج داده است. اگر کسی حالش را دارد به روابط عمومی شان یک اعتراضی بنویسد. در غیر اینصورت برای این که حالشان گرفته شود، خانم ها آقایان از کارت های بل نخرید و نیز ارجح است اگر به جای بل اکسپرس ویو از کیبل راجرز استفاده کنید و نیز خط تلفن اسپرینت بگیرید به جای بل. تا کور شود چشم هر کسی که یادش رفته "فارسی" هم یکی از زبان های رایج تورنتو است.

هشت و نیم

فیلم هشت و نیم فلینی را بالاخره در سینماتک انتاریو دیدم. این سینماتک واقعا یک معبد جادویی است. آرزو داشتم که ساعت کارم اجازه می داد که بیشتر به آن سر بزنم.
هشت و نیم از آن شاهکارهایی است که اهمیت خود را در طی زمان ثابت کرده است. فیلمسازان زیادی را می شناسم که از این فیلم الهام گرفته اند. مثلا داریوش مهرجویی در فیلم های هامون، میکس و اپیزود دختر عموی گمشده از قصه های کیش، دائما به صحنه های هشت و نیم ارجاع می دهد و در صدد بازسازی آنها برمی آید. البته ناگفته نماند که وقتی آدم شاهکار فلینی را می بیند دیگر فیلم های مهرجویی از سکه می افتند.
هشت و نیم فلینی روایت گر به پایان رسیدن یک دوران است. دوران بورژوازی اروپایی. دورانی که مرد سفید پوست بورژوا که تا آن زمان راوی و نظرگاه اصلی بسیاری از هنرها از جمله سینما بود، دارد کنار می رود و جای خود را به زنان، اقلیت ها، و دیگران می دهد. آشفتگی هشت و نیم، ناشی از هراس از برهم خوردن این نظم است. صحنه های درخشان کابوس و رویا، همچنین در هم ریختن زمان و مکان روایت قصه، از نوآوری های فیلم است که در واقع نوید سینمای ضد قصه سالهای بعد را می دهد.
گوئیدو، قهرمان فیلم، که در واقع نقش خود فلینی را بازی می کند، فیلمسازی است مردد و آشفته که توسط افراد مختلف از تهیه کننده گرفته تا نویسنده سناریو، بازیگران، دوستان قدیمی، معشوقه و همسرش مورد سؤال یا انتقاد قرار می گیرد اما در واقع هیچ جوابی برای هیچ کدام ندارد. این افراد در میان خاطرات، تصورات و خیالات او رفت و آمد می کنند و هریک بخشی از چهل تکه زیبای تصویری و داستانی فیلم را تشکیل می دهند. با این حال زمانی که او تصمیم به بازسازی سینمایی خاطرات و رویاهای خویش می گیرد، با بازیگرانی باسمه ای روبرو می شود. خاطره کودکی او از رقصیدن با زنی چاق در ساحل که موجب شماتت شدید او از طرف مقامات مذهبی مدرسه می شود، یکی از به یاد ماندنی ترین صحنه های فیلم است. صحنه حرص آور فیلم جایی است که او رویا می بیند که حرمسرایی از زنان زندگیش درست کرده و زنش هم بی هیچ اعتراضی به رتق و فتق امور آن مشغول است. البته باید اذعان کرد که تصویر فلینی از این زنان جورواجور اگرچه اغراق آمیز اما بی نقص است.
با دیدن هشت و نیم احساس کردم که ریشه بخش مهمی از سینمای روشنفکری دهه پنجاه به بعد را در ایران شناختم. همچنین چیزهای زیادی درباره سینما یاد گرفتم و درباره این که چطور یک فیلم می تواند برای همیشه در خاطر آدم بماند و راه خود را از بقیه فیلم هایی که توسط تکنیسن ها (به جای هنرمندان) ساخته شده اند، جدا کند.